عهدی همراه با حاجت
انجام کاری برای خدا، در صورت برآورده‌شدن خواسته‌ای یا دورماندن از حادثه و بلایی که نذرکننده از آن بیم دارد.
قصه یک نذر
از سه کیلو گندم،
تا سفره‌ای برای همه
این داستان در فاصله سال‌های ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۴ خورشیدی، با بیماری چشم نخستین نوه پسری کافیه سلطان جوادی (عابدی) آغاز شد؛ مادربزرگی که برای شفای نوه‌اش نذر کرد.
نذر مادربزرگ
کافیه سلطان خانم نذر کرد سه کیلو گندم به حلیم نذری کربلایی سید هاشم دانیانی بیفزاید؛ دعایی برای شفای نوه خردسالش.
سه کیلو، هجده کیلو شد
حاج علی‌اکبر بختیاری، پدر کودک، به احترام نیت مادر بزرگ مقدار نذر را افزایش داد تا حلیم در همان روستای محل سکونت پخته و توزیع شود.
شب تاسوعا، به نام باب‌الحوائج
از آن پس حلیم به نام حضرت ابوالفضل العباس (ع)، شب تاسوعا پخته و صبح تاسوعا میان مردم توزیع شد؛ رسمی که زمان و نیت آن تا امروز ثابت مانده است.
سفر نذر با خانواده
با مهاجرت به لیلان و بیشترشدن جمعیت، چند سال حلیم را یک سال در میان می‌پختند تا نذری به همه اهالی برسد. با تولد هر فرزند نیز برای سلامتی و شفای او بر مقدار نذر افزوده شد.
از کندها و هرانکله تا خمین
خانواده در سال ۱۳۴۴ از مسیر حاجی‌آباد، لیلان و کندها به هرانکله رسید و در ۱۳۶۲ برای تحصیل تنها دختر خانواده به خمین مهاجرت کرد. نذر در این مسیر از سه کیلو به شصت کیلو گندم رسید.
شصت کیلو گندم خالص
اصل نذر به ۶۰ کیلو گندم رسیده است؛ جدا از نذر و همراهی دوستان، بستگان و دلدادگانی که هر سال به این سفره می‌پیوندند.
